Haşmet Babaoğlu'ndan sert sinema eleştirisi

İŞTE HAŞMET BABAOĞLU'NUN YAZISI



Yıldızlararası... Bu dünya bitti!

Kapı kapandı, ışıklar söndü.
Pek yakında, gelecek program falan, hepsi perdeden geçti, sıra yılın en iddialı bilim kurgu filmini seyretmeye geldi.
İşte o an anladım. Bu dünya artık ölüyor, kesin! Hatta öldü! 
Bir dakika, yanlış anlamayın!
Filmin konusundan söz etmiyorum. 
Sinema salonunda film izleme alışkanlığından, o karanlık ve sessiz ortamda beyazperdeye odaklanmaktan söz ediyorum.
Bitmiş bu iş!
Ve bana sorarsanız, geri dönüşü yok. 
Boşuna zorluyoruz! Daha başlangıç jeneriği sırasında arka sıradaki yeniyetmelerin telefonları çalmaya başladı. Açmazlar diye mi düşünürsünüz.
Tabii ki, film boyunca gelen her telefonu cevapladılar.
Açsalar bile uzun uzadıya konuşmazlar mı dediniz içinizden.
Hayır! Elbette konuştular.
Aynı sırada biraz ilerimde oturan genç ise filmi elindeki aygıttan mesajlaşmayı sürdürerek izledi. Üstelik antraktta arkadaşına "çook iyi film bea!" dediğini de işittim. Gayet samimi bir coşku içindeydi. 
Huysuz ihtiyarlık falan yapmıyorum. 
Hatta mobil iletişim çağında bu davranışların kaçınılmazlığını ve artık eski film izleme biçimimizin anormal kaldığını anlatmak istiyorum