“Taşın aş olduğu kent: bucak”

Dr. Muzaffer Temel

Türkiye Fotoğraf Sanatları Federasyonu Web sayfasında Bucak Belediyesi tarafından düzenlenen Fotomaraton ilanını okuduğumda ‘bu fotomaratona muhakkak katılmalısın’ dedim kendi kendime. Fotoğraf çekimleri sayesinde tanışıp arkadaş olduğum Enes Top’la paylaştım fikrimi, o da kabul edince seyahat planımızı yaptık. 15 gün önceden Öğretmenevi’nden yer ayırtarak kalacak yer sorunumuzu çözdük ve Cuma günü sabah saat 04.45’te Bucak’a doğru yola çıktık, günün ilk ışıkları bizi Eğirdir gölü kıyısında karşıladı. Gölde ağ atan balıkçı teknelerini görünce bu doyumsuz manzarayı hemen fotoğrafladık ve yolumuza devam ettik. Bucak’a vardığımızda saat 08.45 civarları olmuştu. Belediye binasını bulup kaydımızı yaptırdık ve eşyalarımızı bırakmak üzere Öğretmenevi’ne gittik. Çok doğal olarak da her karşılaştığımız kişiden Bucak’la ilgili bilgi almaya, nerelerin fotoğraflarını çekebileceğimiz konusunda sorular sormaya başladık. Öğretmen evinin düğün salonunu işleten Enes isminde engelli bir genç bize nine ve dedesinin yaşadığı mahalleye gidebileceğimizi söyleyince onu da arabamıza alarak söylediği mahalleye gittik. Çeşitli fotoğraflar çektik, Bucak’ta trafik kurallarına pek riayet edilmiyor ve Enes’in hazin bir öyküsü var. Enes Dünya Boks şampiyonu bir genç, yakın bir tarihte trafik kurallarına uymayan bir araç tarafından çarpılmış, halen bir ayağında sorun var, oradaki çekimlerimizi bitirip Bucak merkeze döndük ve dolaşırken Demirci Ahmet amcayı gördük. Kendisini fotoğraflamak konusunda izin istedik. Ahmet amca bize ne istersek yapabileceğini, nasıl poz vermesini istersek poz verebileceğini söyledi. Oradaki işimizi bitirip yemek yedik ve salep değirmeni fotoğrafı çekmek istediğimizi söylediğimizde bize rehberlik eden bir salep tüccarı ile değirmene gittik. Ne yazık ki sahlep çekilmediğini öğrendik. Bucak’taki ve Türkiye’nin diğer yerlerinde yetiştirilen sahlep Bucak’taki tüccarlara satılıyor ve Bucak salep tüccarları Türkiye Salep ihtiyacının % 70-80’ini karşılıyorlar. Tekrar şehir merkezine döndük ve unutulmaya yüz tutmuş mesleklerden olan bir yorgancı dükkanına girdik. Orada güzel fotoğraflar çektik ve oradakilerin önerisi ile yakın köylere gidip fotoğraflar çektik. Erkenden yatarak ertesi gün saat 05’te Karacaören baraj gölünde gün doğumu fotoğrafları çekmek için yola çıktık. Isparta-Antalya kara yolu ile Burdur-Antalya karayolu arasında dağlar var ve bunları geçmeniz gerekiyor. Sabah karanlığında küçük bir kaza atlatmış olsak da fotoğraf çekmenin heyecanı ile yolumuza devam ederek gün ışıklarını baraj gölünü tamamen görebileceğimiz en yüksek tepede karşıladık. Enfes bir görüntü idi, göl etrafında dolaşarak ağ toplayan ve olta ile balık tutan balıkçıları fotoğrafladık, gece tekrar gelmek üzere Bucak’a döndük, akşam üzeri 18 sıralarında Yıldız pozlaması denilen teknikle fotoğraf çekebilmek için aynı tepede yerimizi almıştık. Beklerken sırt üstü kayaların üzerine uzanıp Samanyolu’nu seyretmek müthiş bir duygu, doyumsuz bir tat. Oradan ayrıldığımızda saat 01 civarlarıydı. Öğretmenevi’nde yorgunluktan bitap düşmüş bir vaziyette dinlenmeye çekildik. Sabah fotomaraton sonu yarışmaya vereceğimiz fotoğrafları seçme ve düzenleme işlemlerinden sonra tekraren Karacaören barajına gittik. İki baraj gölü arasında yer alan kanyona girebilmek için bir tekne ayarlamaya çalıştık ancak bir türlü başaramadık ve akşam üzeri saat 15.30 civarlarında yola çıkarak aşkın şehri Konya’ya döndük. Benim için çok öğretici bir gezi oldu, ayrıca bu fotomaratonda jüri tarafından bir fotoğrafım sergileme ödülüne layık görüldü. Bu da benim için ayrı bir motivasyon kaynağı oldu. Emeği geçen herkese teşekkürler...