Bir zamanlar insanlar birbirinin gözünün içine bakarak konuşurdu. Bir selamın, bir tebessümün, bir “nasılsın” sorusunun gerçek bir karşılığı vardı. Şimdi ise kelimeler çoğaldı ama anlamlar azaldı. Herkes konuşuyor ama kimse gerçekten dinlemiyor. İşte tam da bu yüzden insanın içinden şu cümle dökülüyor: Samimiyet kalmadı, insanlık yok oldu.

Artık ilişkiler bile hız çağının kurbanı. Dostluklar “çevrimiçi” olup “çevrimdışı” bitiyor. İnsanlar birbirini tanımadan yargılıyor, anlamadan uzaklaşıyor. Birinin derdiyle dertlenmek yerine, çoğu zaman görmezden gelmek daha kolay geliyor. Çünkü empati yorucu, samimiyet emek istiyor. Oysa yüzeysel olmak daha pratik, daha zahmetsiz.

Eskiden bir komşunun kapısını çalmak için bahaneye gerek yoktu. Şimdi ise aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bile bilmiyor. Paylaşmak yerini sergilemeye bıraktı. Yardım etmek, içten bir davranış olmaktan çıkıp çoğu zaman gösterişe dönüştü. İnsanlar iyilik yapmaktan çok, iyi görünmeye odaklandı.

Belki de en acı olanı şu: İnsanlar kırılmaktan o kadar korkuyor ki artık gerçek olmaktan vazgeçiyor. Maskeler çoğaldıkça yüzler kayboluyor. Herkes güçlü görünmeye çalışıyor ama içten içe yalnızlık büyüyor. Çünkü samimiyetin olmadığı yerde güven olmaz, güvenin olmadığı yerde ise gerçek bağlar kurulamaz.

Peki gerçekten insanlık yok mu oldu? Belki de tamamen değil… Ama geri planda kaldı. Gürültünün içinde kayboldu. Hâlâ içten bir “merhaba” diyen, karşılık beklemeden yardım eden, kalbiyle konuşan insanlar var. Ama azaldılar. Ve değerleri de tam bu yüzden daha kıymetli hale geldi.

Belki çözüm çok uzaklarda değil. Belki de yeniden küçük şeylere dönmek gerekiyor: İçten bir selam vermek, gerçekten dinlemek, yargılamadan anlamaya çalışmak… Çünkü insanlık dediğimiz şey büyük laflarda değil, küçük davranışlarda saklı.

Samimiyet kaybolmadı aslında, sadece unutuldu. Hatırlamak ise hâlâ bizim elimizde.