Üstenci tavrın karşılığı her hâl ve şartta üstenci tavırla karşılık vermektir.

İnsanlığa dair kabullenip içselleştirilen yaşam manifestosunda yani evrensel kabul edilen edep, adap ve görgü kuralları çerçevesi dahilinde burnu havada olanın sözü de eylemi de ağır basar şeklinde bir kaide mevzu bahis değildir.

Güçsüz ve düşkün olanında, varlık bulup variyet gösterenin de Rabbi tektir.

Bunu bilip buna göre yaşam sürmemiz gerekir.

Lakin öyle miyiz?

İlgilendiğimiz alanda veyahut da icra ettiğimiz mesleğimizde tırnak üstü kadar hoşa giden bir durumla karşılaşsak ben yaptım deyip hoplayıp zıplıyoruz.

Ve dahi bu çizgide Allah’ın aracı kıldığı her şeyi ve herkesi de yok sayıyoruz.

Neden?

Çünkü eksiğiz.

Müslümanlıkta, insanlıkta, adamlıkta, şahsiyette, şerefte, haysiyette bilumum beşer olana yakışacak her şey ve sıfatta eksiğiz.

Maddi olana tapınmanın çıktısı bunlar.

Her ne kadar -sözde- maneviyatı kovalasak da peşinden koştuğumuzla kovaladığımız arasında dağlar kadar fark var.

Bu her halimizden belli oluyor.

Toplum adına sorumluluk kabul edenlerimizde bahsettiğim durumdan paye alanlardan.

Örneğin Mâlâyâni İlçe Başkanı. (Adını öyle koyalım, yakışır.)

Kapısının önünden çöp aldıramayacak olan bu zât, kaldırım taşına rakip olup az farkla İlçe Başkanı oluyor.

Ve başlıyor adamın olmadığı yerde adam olanlar ve dahi mangalda kül bırakmayanlar kulübü yönetim kurulu üyelerini oluşturmaya.

Çok havalı!

Kâğıt üstünde onu da beceriyor.

Ardından fotoğraf vermek üzere ‘biz toplandık karar aldık, bilmiyoruz ne yaptık ama inşaAllah hayırlara vesile olur’ mottosuyla bir araya geliyorlar.

Birbirinden renkli takımlar çekilmiş, envai çeşit kravatlar sıkılmış, kalın taban ayakkabılar boyanmış…

Artık her şey hazır.

‘Çekiyorum Başkanım!’

Evet, deklanşöre basıldı.

Hayırlı uğurlu olsun.

Geldik ikinci adıma.

İkinci adımda, bizden olanları bizim mekâna çağırın da şöyle güzelce toplanalım akabinde çayımızı içip tatlımızı yiyelim ve kürdanı bizden olanlardan kime satacağımıza karar verelim muhabbeti var.

Bu muhabbet ziyadesiyle zevkli.

Tatlı ve çaya dayalı muhabbeti ben de denedim, oradan biliyorum.

Evet, kürdan da bizden olana satıldığına göre bir sonraki adıma gönül rahatlığıyla geçebiliriz.

Peki bir sonraki adım ne?

‘Danışana Dağ Aştıran Danışma Meclisi Toplantısı’

Ne kadar da jenerik bir isim değil mi?

Üstelik tadı da adında saklı.

DANIŞMA Meclisi.

Yani ‘danışırsan seni öperiz, haberin olsun!’ deniyor.

Bu nüansı belli etmez üzere söz Mâlâyâni İlçe Başkanı’nda:

***

‘Ekin, hikâyesini bitirdiğinde, kütüphanenin sessizliği daha da derinleşmişti. Kalemini bıraktı ve pencereden dışarı baktı. Yağmur başlamıştı; damlalar, camda yavaşça süzülüyordu. Liyakatsizlik, bir gölge gibi her zaman var olacaktı. Ama tıpkı Ayşe gibi, birilerinin bu gölgeye karşı ışık yakması gerekiyordu. Ekin, kendi kendine mırıldandı: “Liyakat, sadece bir sistem değil, bir isyandır; haksızlığa, adaletsizliğe ve cehalete karşı bir başkaldırı.”

Ekin, kalemini yeniden eline aldı ve son bir cümle ekledi: “Liyakat, bir toplumun aynasıdır; o aynada kendimizi göremiyorsak, belki de gölgeler dans etmeye başlamıştır.’

Kulağa bağdaş kuran bu nutuk kuvvetli bir alkışı hak etmiyor mu?

Bence fazlasıyla.

Herkesi şaşırttı Mâlâyâni İlçe Başkanı.

Zira söz ve eylem makasının bu denli ayrık haline o toplantıya kadar kimse şahit olmamıştı.

Lakin artık test edilip onaylanmış oldu.

O zaman riyakârlık da cepte diyebilir miyiz?

Diyelim gitsin.

Ve yazıyı noktalayalım.

Yazı vesilesiyle sadakamızı da vermiş olduk.

Allah kabul etsin.

Selâmetle…