Gazetecilik, dışarıdan bakıldığında yalnızca haber yazmak gibi görülebilir. Oysa bu meslek; gecesi gündüzü olmayan, tatili bulunmayan, kimi zaman bir yangında, kimi zaman bir kazada, kimi zaman da siyasi bir toplantıda halkın gözü ve kulağı olmayı gerektiren ağır bir sorumluluktur.

Gazeteci; herkesin derdiyle dertlenen kişidir.

Vatandaşın yaşadığı sıkıntıyı, esnafın siftahsız kapattığı dükkânı, çiftçinin kuraklıkla mücadelesini, işçinin alın terini, öğrencinin beklentisini, siyasetçinin açıklamasını, bürokrasinin kararlarını kamuoyuna ulaştıran görünmeyen köprüdür.

Ancak ne acıdır ki bu köprüyü ayakta tutan insanların sorunlarını duyan neredeyse hiç kimse kalmadı.

Bugün yerel medyanın en büyük problemi teknoloji değil, rekabet değil, hatta dijital dönüşüm bile değil. En büyük problem insan kaynağıdır.

Muhabir yetişmiyor.

Editör yetişmiyor.

Yetişen de sektörde kalmıyor.

Çünkü artık gazetecilik yalnızca manevi fedakârlıkla sürdürülebilecek bir meslek olmaktan çıktı. Peygamberlik mesleği olan bu güzide sektör ekonomik gerçekler, medya sektörünü de derinden sarsıyor.

Bunu en yakından yaşayanlardan biri de biz Muhabirler...

Yaklaşık üç yıl önce büyük bir heyecanla Pusula Gazetesi'nde göreve başladım. İlk günkü heyecanımı hâlâ koruyorum. Ancak geriye dönüp baktığımda o gün birlikte çalıştığım birçok meslektaşımı artık haber merkezinde göremiyorum.

Kimisi daha iyi bir gelir elde edebilmek için farklı sektörlere yöneldi.

Kimisi kamu kurumlarına geçti.

Kimisi ise Konya'dan ayrılarak memleketine döndü.

Ortak noktaları ise aynıydı:

Gazetecilik sevgileri bitmedi ama geçim derdi ağır bastı.

Bugün yerel basın kuruluşları yeni muhabir bulmakta zorlanıyor. Bulunan gençler ise birkaç ay içerisinde sektörün ağır çalışma temposu ile ekonomik şartları arasında sıkışıp başka mesleklere yöneliyor.

Böyle olunca haber merkezlerinde deneyimli isimlerin yerini dolduracak yeni gazeteciler yetişemiyor.

Oysa yerel medya; şehirlerin hafızasıdır.

Bir kentin sorunlarını en yakından takip eden, belediyeleri, kamu kurumlarını, sivil toplum kuruluşlarını ve siyaseti sürekli izleyen yine yerel gazetecilerdir.

Konya'da yaşanan bir su kesintisini, mahallede çıkan yangını, çiftçinin tarlasındaki zararı ya da vatandaşın sesini ilk duyuran çoğu zaman ulusal medya değil, yerel basındır.

Buna rağmen yerel medya yıllardır ekonomik darboğazla mücadele ediyor.

Artan maliyetler, azalan reklam gelirleri, yükselen işletme giderleri ve dijital platformların oluşturduğu rekabet, birçok medya kuruluşunu ayakta kalma mücadelesi vermeye zorluyor.

Gazeteciler ise bu mücadelenin en ön saflarında yer alıyor.

Gecesini gündüzüne katıyor.

Bayram demiyor.

Hafta sonu demiyor.

Afette, kazada, seçimde, mitingde, mahkeme salonunda, sokakta görev yapıyor.

Fakat çoğu zaman emeğinin karşılığını alamıyor.

Bugün belki de en önemli soruyu sormanın zamanı geldi...

Gazeteciler birer birer sektörden ayrılırsa, yarının haberlerini kim yazacak?

Şehrin hafızasını kim tutacak?

Vatandaşın sesini kamuoyuna kim ulaştıracak?

Medya yalnızca kurumlarla değil, o kurumlarda çalışan insanlarla var olur.

Gazeteci olmazsa haber olmaz.

Haber olmazsa toplumun doğru bilgiye ulaşması da zorlaşır.

Yerel medyanın yaşadığı bu sessiz çığlık artık görülmeli.

Çünkü mesele yalnızca gazetecilerin meselesi değil; toplumun haber alma hakkının geleceğidir.