Her şeyin en iyisini isteyenlere, “bir kere olacaksa en güzeli olsun” diyenlere, kusursuzluğu hayatın her alanında arayanlara…

Bu satırları okumanızda fayda var.

Son zamanlarda etrafıma baktığımda hep aynı arayışı görüyorum.
Herkes en iyisini istiyor. En güzel evi, en iyi arabayı, en kusursuz dostluğu, en zahmetsiz hayatı… “Bir kere yaşayacaksak en iyisi olsun” cümlesi, adeta hayat felsefemiz hâline geldi.

Peki gerçekten bu dünya, aradığımız cenneti sunmak için mi var?

Yeryüzünde Allah’ın “en sevgili kulum” dediği Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya (s.a.v.) bile bu dünya cennet olmadı. Açlık çekti, dışlandı, taşlandı, sevdiklerini toprağa verdi. Buna rağmen isyan etmedi, şikâyet etmedi, sabırla yürüdü yolunda. Eğer bu dünya cennet olsaydı, önce O’na olurdu.

Ama bizler ne yaptık?
Her şeyi kusursuz aramaya başladık. İnsanları hatasız görmek istedik. Dostluklarda fedakârlık yerine kazancı, makamda hizmet yerine gücü önceledik. “Ne alırım?” sorusu, “Ne katabilirim?” sorusunun önüne geçti.

Güveni, sevgiyi, vefayı arayıp bulmak yerine; geçici mutlulukların, gösterişli hayatların peşine düştük. Manevi boşluklarımızı maddiyatla doldurmaya çalıştık. Oysa kalp, parayla değil; samimiyetle, merhametle, inançla doyuyor.

Bu dünya bir imtihan yeridir. İmtihan ise rahatlıkla değil, sabırla kazanılır. Her şeyin yolunda gittiği bir hayat, insanı olgunlaştırmaz. Bizi büyüten; düştüğümüzde kalkabilmek, kaybettiğimizde şükredebilmek, elimizde olana razı olabilmektir.

Cennet, bu dünyada kusursuzluk arayanlara değil; kusurların içinde güzel kalabilenlere vaat edilmiştir. Belki de yanlış yerde arıyoruz mutluluğu. Belki de “en iyisi” diye peşinden koştuklarımız, bizi asıl iyiden uzaklaştırıyor.

Bu yüzden durup bir kez daha düşünmek gerekiyor:
Biz dünyada cenneti mi arıyoruz, yoksa cenneti kazanacak bir hayat mı yaşıyoruz?

Çünkü cennet, bu dünyanın sonunda; ama yolu bu dünyadan geçiyor.