Hayatta bazı insanlar vardır; ne zaman tanıştığınızı hatırlamazsınız ama ne zaman ihtiyaç duyduğunuzda yanınızda olduklarını çok iyi hatırlarsınız.

DOST KOLAY BULUNMAZ...

Her gün konuşmak, her gün görüşmek değildir. Bazen aylarca konuşmazsınız ama karşılaştığınızda kaldığınız yerden devam edersiniz. Çünkü gerçek dostluk, zamanla değil, güvenle ölçülür.

DOSTLUKLAR KÖTÜ GÜNLERDE BELLİ OLUR

İnsan hayatı boyunca yüzlerce, hatta binlerce insanla tanışıyor. Kimi hayatımıza birkaç dakikalığına giriyor, kimi birkaç yıl kalıyor. Bazıları ise sessizce hayatımızın bir parçası oluyor. Onların varlığını çoğu zaman fark etmiyoruz bile. Ta ki zor bir gün geçirene kadar…İşte o zaman kimlerin gerçekten dostumuz olduğunu anlıyoruz.

İyi günümüzde herkes yanımızda olabilir. Başarımızı kutlayan, mutluluğumuza ortak olan, güzel günlerimizde fotoğrafımıza yorum yapan çok insan bulabiliriz. Fakat insanın gerçek dostu, herkesin uzaklaştığı anda yanında kalandır.

Bazen tek bir cümlesi yeter insanın…

“Ben yanındayım.”

Ne büyük bir cümledir aslında. Çözüm sunmaz belki, sorunları ortadan kaldırmaz. Ama insanın yalnız olmadığını hatırlatır.

Dostluk biraz da birbirinin sessizliğini anlayabilmektir. Her şeyi anlatmak zorunda kalmadan ne hissettiğini anlayan insanlar vardır. Bir bakışından, ses tonundan, hatta susuşundan bile bir şeylerin yolunda olmadığını fark ederler.

Ve belki de en önemlisi, gerçek dost sizin iyi gününüzü kıskanmaz.

Çünkü dostluk rekabet değildir.

Dostunun başarısı seni küçültmez. Aksine onun mutluluğuyla mutlu olabilmektir dostluk. Onun yükselmesini isterken kendini geride kalmış hissetmemektir.

Bugün insanların birbirine ulaşması hiç olmadığı kadar kolay. Bir mesaj, bir telefon, bir sosyal medya paylaşımı… Fakat buna rağmen insanların birbirine gerçekten ulaşması belki de hiç olmadığı kadar zor.

Çünkü kalabalıkların içinde yalnızlaşıyoruz.

Çok insan tanıyoruz ama az insana güveniyoruz. Çok kişiyle konuşuyoruz ama çok az kişinin yanında gerçekten kendimiz olabiliyoruz.

Belki de bu yüzden gerçek dostluk, günümüzde her zamankinden daha kıymetli.

İnsanın hayatında kaç kişinin olduğu değil, kaç kişinin gerçekten yanında olduğu önemli.

Çünkü hayat bazen bize büyük kalabalıklar değil, zor zamanlarımızda omzumuza dokunacak birkaç insan bırakıyor.

Ve insan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor:

Dost, her gün yanında olan değil; ihtiyaç duyduğunda varlığını hissettiren kişidir.

Gerçek dostluk, mesafelerle bitmez.

Zamanla eksilmez.

Çıkarlarla şekillenmez.

Ve en önemlisi, insanın kötü gününde kendini belli eder.

Belki de hayatın bize verdiği en büyük zenginlik, cebimizdeki para ya da sahip olduklarımız değil; “Ne olursa olsun yanındayım” diyebileceğimiz birkaç insanın olmasıdır.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girer ama dostlukları hayatımızın en güzel şansı olur.

Kıymetini bilelim.

Çünkü gerçek dostluk, kaybedildiğinde yerine yenisini koyabileceğimiz bir şey değildir.