Konya’da sağlıkta tansiyon artık üzülerek söylüyorum ki tehlikeli boyutlara ulaştı. Sağlık personeli harıl harıl çalışıyor, fedakârca görev yapıyor ama gelinen noktada hedef haline getiriliyor. İçler acısı bir tabloyla karşı karşıyayız.

Geçtiğimiz günlerde bir aile hekiminin darp edildiği haberi Konya gündemine bomba gibi düştü. Ardından “olay farklıydı” iddiaları geldi, vatandaş tarafından açıklamalar yapıldı. Kim haklıydı, kim haksızdı tartışması bir yana; asıl tehlike gözden kaçırıldı: Toplumda sağlıkçılara karşı oluşan öfke ve linç dili.

Dün bunu bizzat, birebir yaşadım.

Konya Numune Hastanesi’nde dahiliye bölümünde muayenemi oldum. Kan tahlili için kan alma birimine girdim. İçerideki hemşirenin yorgunluğu gözünden okunuyordu.

Bir espri yaptım:

“Abla işler nasıl?”

Gülümseyerek,
“Yoğun ama sağlık… Allah sağlık versin,” dedi.

Ardından bana sordu:
“Sizin işler nasıl?”

“Bizim işler de yoğun, Konya’da haber bitmiyor,” demeye kalmadı… Konu geçenlerde darp edilen doktora geldi. Hemşire daha cümlesini tamamlamadan, içeride bulunan bir vatandaş, olayı ne yaşadı ne de gördü, hiçbir ayrıntıyı bilmeden bir anda öfkeyle bağırmaya başladı:

“Yahu adam haklıymış!”

Ardından hakaretler, suçlamalar…

Hemşire neye uğradığını şaşırdı. O an araya girmeseydim, vatandaşı dışarı çıkarmasaydım emin olun sözlü tartışma saniyeler içinde büyüyecek, belki de yine aynı senaryoyu izleyecektik: bağırış, çağırış, tehdit…

Bu artık münferit bir olay değil.

Bir toplum düşünün; hastalığında kapısını çaldığı, canını emanet ettiği insanlara karşı bu kadar öfkeli, bu kadar tahammülsüz. Sosyal medyada atılan birkaç yorumla, kulaktan dolma bilgilerle sağlıkçılar yargılanıyor, hedef gösteriliyor.

Oysa içerideki hemşire ne yaptı? İşini yaptı. Yorgundu, ama güler yüzlüydü. Doktor ne yaptı? Muayenesini yaptı. Ama bir anda herkes suçlu ilan ediliyor.

Buradan sormak istiyorum:
Sağlık personeli daha ne kadar yalnız bırakılacak?
Hastanelerde güvenlik sadece kapıdan içeri girerken mi var?
Öfkeyi, şiddeti besleyen bu dili kim durduracak?

Bilmiyorum çözüm nedir… Ama bildiğim bir şey var:
Birilerinin artık elini taşın altına koyması gerekiyor.

Yasa mı güçlenecek, güvenlik mi artırılacak, toplumsal farkındalık mı oluşturulacak? Hepsi mi?
Ama “oldu, bitti, geçti” diyerek bu mesele kapatılamaz.

Çünkü bugün sözlü şiddet, yarın fiziki şiddet…
Ve bir gün gerçekten çok geç olabilir.

Sağlıkçılar düşman değil.
Onlar bu şehrin, bu ülkenin en ağır yükünü taşıyan insanlar.

Ve biz onları kaybedersek, kaybedecek çok şeyimiz var.