Başlık belki iddialı gelebilir ama bence tam yerini buluyor. 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’ne sayılı günler kalmışken Konya Büyükşehir Belediyesi ile merkez ilçe belediyelerinin her yıl olduğu gibi bir hazırlık içerisinde olduklarını biliyoruz. Gazeteciler için ayrılan belirli bir bütçe, düzenlenen yemek programları ve verilen hediyeler… Elbette bunlar Konya’da yerel medyayı mutlu eden, emekçinin yanında olunduğunu hissettiren değerli jestler. Ancak bu yıl, daha anlamlı, daha duruş sahibi, daha derin bir adım atılamaz mı? Bence atılabilir. Dahası, bu adım Konya'ya yakışır.

Gazetecilere ayrılan o bütçe bu yıl bir yemek organizasyonuna, hediyelere harcanmak yerine Konya Gazeteciler Cemiyeti’nin ve şehrimizde alın teriyle çalışan tüm gazetecilerin adına Gazze’deki yetim kardeşlerimize bağışlanabilir mi ?

Düşünsenize…
Gazetecilere verilen bir kalemin, ajandanın, bir akşam yemeğinin yerine o bütçe Gazze’de ambargonun, bombardımanın ve yokluğun altında yaşam mücadelesi veren yetim çocuklara umut olabilir. Bir sıcak yemek olabilir. Bir battaniye olabilir. Belki de bir hayat olur.

Bu, biz gazeteciler için de en güzel hediye olmaz mı?

Bizleri onurlandırmasının yanı sıra, mesleğimizin ruhuna da en çok yakışan duruş olmaz mı? Çünkü gazetecilik, sadece hakikatin peşinden koşmak değil; aynı zamanda vicdanı diri tutmak, insanlığın ortak acılarına kayıtsız kalmamaktır. Buradan Konya Büyükşehir Belediye Başkanımıza ve merkez ilçe belediye başkanlarımıza sesleniyorum: Bu yıl 10 Ocak hediyelerimizi Gazze’ye ulaştırır mısınız? Bu yıl bizim adımıza yapılan her iyilik, her katkı, her destek Gazze’deki yetim kardeşlerimizin umudu olsun.

Bizim adımıza en güzel hediye, bir çocuğun yüzünde filizlenen bir tebessümdür.
Ve o tebessüm, dünyanın en büyük manşetidir.