Geçtiğimiz günlerde markette bir çocukla annesinin sohbetine kulak misafiri oldum. Çocuk etrafına bakınıyor, merak ettiklerini soruyordu:
“Bu cips paketlerinin yarısı neden boş?”
“Bu kameraları sürekli izleyen biri mi var?”
“Markette çalışanlar acıkınca ne yiyor?”
Annesinin sabırla cevap verdiğini görünce ben de dayanamayıp “Ne kadar şanslısın, her soruna cevap veren bir annen var. Eminim ondan çok şey öğreniyorsundur.” dedim.
Annesi ise gülümseyerek “Asıl ben ondan çok şey öğreniyorum.” diye karşılık verdi.
Evet, haklıydı. Bizler merak etmeyi, heyecanlanmayı, şaşırmayı, en küçük şeylerden bile mutlu olmayı çocuklardan yeniden öğreniyoruz.
Yeniden öğreniyoruz diyorum çünkü çocukken biz de küçük şeylerden mutlu olmayı becerebiliyorduk. Peki, büyüyünce ne değişti?
Büyüdükçe mutluluğu daha fazla şarta bağlamaya başladık. “İstediğim işe girsem, bir evim olsa, hayatım biraz daha yoluna girse...” diye düşünürken mutluluğu sürekli erteledik. Hayalini kurduğumuz şey gerçekleştiğinde ise bir süre mutlu olup ardından başka şeylerin peşine düştük. Sanki mutluluk hep bir sonraki adımda bizi bekliyormuş gibi...
“Şimdiki çocuklar da istediklerini elde edene kadar mutlu, sonra yine mutsuz. Yetinmeyi bilmiyorlar. En azından biz öyle değildik.” dediğinizi duyar gibiyim. Belki bizim çocukluğumuzda tüketim bugünkü kadar hayatın merkezinde değildi ancak büyüdükçe biz de sahip olduklarımızla yetinmemeye, hep biraz daha fazlasını istemeye başladık.
Elbette yaşam koşullarımız mutluluğumuzu etkiliyor. Bununla birlikte ailemizle kurduğumuz ilişkilerden sevincimizi ve sıkıntılarımızı paylaşabildiğimiz insanlara, bedensel ve ruhsal sağlığımızdan hayata bakışımıza kadar pek çok şeyin mutluluğumuzda payı var ancak bazen mutluluğu hep yarına bıraktığımız için bugün hayatımızda olan güzellikleri gözden kaçırıyoruz. Oysa mutluluk, hayatımıza yeni şeyler eklemekte değil zaten hayatımızda olan güzellikleri fark edebilmek de saklıdır.
Türkçe karakter kullanılmayan yorumlar onaylanmamaktadır.