Bazen geçmiş, zihnimizde bir fotoğraf karesi gibi canlanır. Bu karelerde bize iyi hissettiren anılar olduğu kadar içimizi sızlatanlar da vardır. Anılar arasında gezinirken geride bıraktığımız yılları düşünür, ne zorlu yollardan geçtiğimizi hatırlarız. Ancak hayat, geride bıraktığımız zorluklardan ibaret değildir. Bazen de tam içinden geçtiğimiz bir mücadelenin ortasında buluruz kendimizi.

Böyle zamanlarda yürüdüğümüz yol hiç bitmeyecekmiş gibi gelir. Bir yanımız umut ederken diğer yanımız aksini fısıldar durur.

Belki şu an yürüdüğünüz zorlu yolu güzelleştiren hiçbir şey yok, belki de yalnızsınız. Her ne sebeple bu yolda olursanız olun, ne zaman biteceğini soruyorsunuz kendinize. Çünkü çok yoruldunuz.

Durup nefes almaya, dinlenmeye en çok da dinlenilmeye ihtiyacınız var. Sizi yargılamadan, akıl vermeden, yalnızca anlamak için dinleyen birine…

Anlaşılmadıkça yalnızlığınız derinleşiyor. Sesinizi duyurmak istiyorsunuz, sesinizin yankısında kaybolmak değil…

Zaman geçiyor, belirsizlik büyüyor. Sonra yeniden soruyorsunuz kendinize: Bu zorlu yol ne zaman bitecek?

Bu yol nereye çıkar, nerede biter bilmiyorsunuz çünkü daha önceki yolculuklara hiç benzemiyor bu. Üstelik ıssız bir yol. Kim bilir, kaç kişi daha önce buradan geçti, aynı zorlukları deneyimledi ama siz hiçbir ize rastlamıyorsunuz.

Bu zorlu yolları yolcularından dinlemiş ve yaşamış biri olarak belki gücüm yolunuzu güzelleştirmeye ya da sonlandırmaya yetmeyecek. Ancak yürüdüğünüzün, yorulduğunuzun hatta nefes nefese kaldığınızın farkındayım.

Şundan eminim ki önceki yolculuklarınız nasıl son bulduysa bu yolun da bir sonu var.

Yolunuz nereye çıkarsa çıksın, size eşlik eden ve yolunuza anlam katan yol arkadaşlarınızın olması dileğiyle…