Selamın Çekildiği Sokaklar

Çocukluğumda yurt dışına yaptığım bir gezi sırasında, o ülkede yaşayan birinin yoldan geçerken bana içtenlikle selam verdiğini hatırlıyorum. O zamanlar, “Beni tanımıyor ki, neden selam veriyor?” diye düşünmüştüm.

Bugün ise yaşadığım sokaklarda birbirimize selam vermeden geçip gidiyoruz. Bu durum, gündelik hayatın sıradan karşılaşmalarında da kendini gösteriyor. Evden çıkıyorsunuz, apartmanda bir komşunuzla karşılaşıyorsunuz ama ne bir selam ne de küçük bir tebessüm… Herkes kendi yoluna devam ediyor. Bir dükkâna giriyorsunuz; ne bir “hoş geldiniz” ne bir “kolay gelsin” ne de bir “teşekkür”… Aynı sokaklarda yürüyor aynı mekânları paylaşıyor ama birbirimize ne kadar temas ediyoruz?

Selam vermek, varlığımızın biri ya da birileri tarafından görülüp onaylanma hâlidir. Bu selama hafif bir tebessüm de eşlik edince duyguları değiştirip dönüştüren bir incelik oluverir. Peki, son derece temel ve insani olan bu davranışı sergilemekten neden imtina ediyoruz?

Elbette günlük telaşlar ve gelecek kaygısı zamanla insan ilişkilerine de yansıyor ancak bunlar, birbirimize göstereceğimiz nezaketi ortadan kaldırmamalı. Çünkü insan ilişkilerini ayakta tutan en önemli unsurlardan biri, birbirimizi anlama çabamız ve bu çabayı doğru bir iletişimle ortaya koyabilmemizdir.

Belki de tam bu noktada iletişime bakışımızı yeniden gözden geçirmemiz gerekiyor çünkü iletişim çoğu zaman doğal ve kendiliğinden gelişen bir beceri olarak görülür oysa üzerinde düşünülmesi ve emek verilerek geliştirilmesi gereken bir beceridir. Üstelik bu beceri, yalnızca eğitim almakla ya da bir meslek sahibi olmakla kazanılmıyor.

Bizim kültürümüzde iletişim bir gönül bağıdır. Hâl hatır sormak, komşuluk ilişkilerini canlı tutmak, sevinci ve hüznü paylaşmak kültürümüzün önemli değerlerindendir. Esirgediğimiz her selamla aslında bizi biz yapan o sıcaklığı ve samimiyeti biraz daha kaybediyoruz.

Çocukluğumda beni şaşırtan o içten selamın anlamını bugün daha iyi anlıyorum. Bir yere ait hissetmek, kimi zaman hiç tanımadığınız birinden gelen içten bir selamla başlar çünkü selam, sadece bir nezaket göstergesi değil; gönüller arasında kurulan köprünün ilk adımıdır. Şimdi o köprüyü yeniden kurma vakti, eksilttiğimiz yerden, gönülden bir selamla…