Bazen gitmek gerekir, uzaklara gitmek gibi,
Sessizliğin bile adını bilmediği yerlere.
İçinde biriken ne varsa bırakıp ardında,
Rüzgâra karışan bir iz gibi kaybolmak için.

Bazen gitmek gerekir, kendinden bile uzak,
Aynı cümleleri tekrar eden günlerden kaçıp.
Bir yolun ucunda ne var bilmeden yürümek,
Kalbin yönünü sadece adımlara bırakıp...

Bazen gitmek gerekir, hiçbir şeye açıklama vermeden,
Ne bir vedaya sığınarak ne de bir geri dönüşe.
Çünkü bazı yollar sadece uzaklaşmak içindir,
Ve bazı uzaklıklar insanı kendine getirir...

Bazen gitmek gerekir, dönmeyi düşünmeden değil,
Dönünce aynı insan olmamak için.
Biraz eksilerek, biraz da çoğalarak,
Sessizce değişmiş bir hikâyeyle geri gelmek için.