Dün Şanlıurfa, bugün Kahramanmaraş…
Aynı acı, aynı sarsıntı, aynı tarifsiz boşluk.

Bir Gün Değil, Bir Gelecek Kaybettik

Her birinin bir hikâyesi vardı.
Bir defterin kenarına yazılmış hayalleri,
Bir annenin gözünde büyüttüğü umutları,
Bir babanın “bir gün…” diye başlayan cümleleri vardı.

Şimdi o hayallerin hepsi yarım kaldı.
Ve o evlerin içine, sessiz ama yıkıcı bir ateş düştü.

Bir zamanlar okullar, bir çocuğun en güvende olduğu yerlerdi.
Veliler çocuklarını kapıdan uğurlarken içlerinde korku değil, umut taşırdı. Çünkü okul; yalnızca eğitimin değil, aynı zamanda güvenin ve geleceğin adresiydi.

Bugün ise o güven duygusu derinden sarsılmış durumda.

Bir insanın eline silah alıp bir okula girmesi ve rastgele ateş açması; sadece o anı değil, bir toplumun geleceğe dair inancını da hedef alıyor. Kaybettiklerimiz yalnızca “öğrenci” değildi… Onlar yarının öğretmenleri, doktorları, belki de başka hayatlara dokunacak iyiliğin temsilcileriydi.

Daha birkaç ay önce, mesleğine yıllarını vermiş bir öğretmeni kaybettik. Binlerce öğrencinin hayatına dokunmuş, aynı zamanda bir çocuğun annesi olan bir eğitimciyi… O kayıp da bize aynı soruyu sordurdu:
Okullar gerçekten hâlâ en güvenli yerler mi?

Bugün yaşananlara baktığımızda acı bir gerçekle yeniden yüzleşiyoruz:
Ortak noktada buluşan bir “öğrenci dehşeti”.

Bu artık sadece bireysel bir mesele değil.
Bu, toplumun ruh sağlığını, öfke ile kurduğu ilişkiyi ve şiddeti nasıl normalleştirdiğini sorgulaması gereken bir tablo. Çünkü bir kişinin kontrolsüz öfkesi; onlarca hayatı, yüzlerce aileyi ve bir toplumun güven duygusunu geri dönülmez şekilde sarsabiliyor.

Bugün yas tutuyoruz.
Ama yarın için düşünmek zorundayız.

Çünkü bir anne, bir baba çocuğunu okula gönderirken yalnızca çantasını değil, içindeki huzuru da emanet eder. Ve o huzur kaybolduğunda, kaybedilen sadece bir gün olmaz…

Biz, bir geleceği kaybederiz.