Onu ilk tanıdığımda aramızda kilometreler vardı. Ama mesafe dediğin şey, insanın içinde büyüttüğü duygunun yanında önemsiz kalabiliyor. Geceleri aynı gökyüzüne bakmanın romantizmine inanıyorduk. Sesini duymak, günün en gerçek anıydı benim için. Zordu ama değiyordu.
Sonra bir gün gitti.
Öyle büyük bir kavga, kırılma noktası falan da olmadı. Sadece… gitti. Giden insanların çoğu gibi, net bir açıklama bırakmadan. Ben ise kalan taraftım. Bekleyen, anlamaya çalışan, kendini suçlayan.
Aradan zaman geçti. Tam “alışıyorum galiba” dediğim yerde geri geldi.
İnsan, sevdiği biri geri döndüğünde mantığıyla değil, yarım kalmış duygularıyla karar veriyor. Ben de öyle yaptım. “Belki bu sefer farklı olur” dedim. Ama olmadı.
Yine gitti.
Ve yine geldi.
Bu döngü bir süre devam etti. Her gidişinde biraz daha kırıldım, her gelişinde biraz daha umutlandım. En garip olanı ise şuydu: Onu affedebileceğimi biliyordum. Ama affetmek istemiyordum.
Çünkü affetmek bazen iyileşmek değil, aynı yaraya tekrar razı olmak gibi geliyordu.
Kendi içimde ikiye bölünmüştüm. Bir yanım “seviyorsun” diyordu, diğer yanım “kendini unutuyorsun.” Ve insan en çok burada yoruluyor; karşısındakiyle değil, kendi içindeki çelişkiyle.
Sonra bir gün şunu fark ettim:
Ben onu değil, onun bende yarattığı duyguyu bekliyormuşum. Onun gelişini değil, o geldiğinde kendimi nasıl hissettiğimi özlüyormuşum.
Bu farkındalık kolay olmadı. Çünkü bazı insanlar hayatımıza bir kişi olarak değil, bir ihtiyaç gibi giriyor. Ve ihtiyaç sandığımız şeyin aslında bir eksiklik duygusu olduğunu anlamak zaman alıyor.
Affetmek meselesine gelince…
Affetmek her zaman “kapıyı tekrar açmak” değildir. Bazen affetmek, kapıyı kapatıp içeride kalan kırgınlığı serbest bırakmaktır. Ama o kapıyı bir daha açmamak da bir seçimdir. Ve bu seçim, çoğu zaman insanın kendine duyduğu saygıyla ilgilidir.
Ben onu affettim.
Ama bu sefer kendimi de yarım bırakmamayı seçtim.
Çünkü bazı gidişler, aslında kalmamız gereken yeri gösterir. Ve bazen birini kaybetmek değil, kendini bulmak hikâyenin en gerçek sonudur.