Hayatının hiçbir döneminde bir insanı bu kadar “içinden” sevdiğini hatırlamıyordu. Adam yurtdışındaydı. Mesafeler sadece haritada vardı ama kalbinde yoktu. Günleri onun mesajlarını beklemekle, geceleri onun sesini hayal etmekle geçiyordu.

Başta her şey masal gibiydi. Eksik olan tek şey mesafeydi, öyle sanıyordu. Ama sonra küçük kırılmalar başladı. Geciken cevaplar, yarım kalan cümleler, açıklanamayan sessizlikler…

Ve insanın en tehlikeli yaptığı şey başladı: boşlukları kendi hayalleriyle doldurmak.

“Beni aldatıyor olabilir mi?”

Bu düşünce önce fısıltıydı. Sonra bir gürültüye dönüştü. Kanıt aradı. Bulamadı. Ama insan bazen kanıttan çok hislerine inanır.

Ve bir gün… öğrendi.

Gerçek, sandığından daha çıplaktı. Evet, aldatılmıştı.

Ama tuhaf olan şu oldu: en çok canını acıtan şey aldatılmak değil, “yanlış hissetmediğini öğrenmekti.”

Bir süre hiçbir şey yapamadı.

Telefonunu açtı, kapattı. Mesaj yazdı, sildi. İçinde bir yer “konuş” diyordu, başka bir yer “bitir” diyordu.

Sonra sessizlik başladı.

O sessizlik, bir son değil bir başlangıçtı aslında.

İlk günler onu düşünmemek için kendini oyaladı. İkinci hafta, düşünmemeye çalışmaktan vazgeçti. Üçüncü hafta, artık canı yanarken bile nefes alabileceğini fark etti.

Ve bir sabah uyandığında şunu anladı:

“Ben onu kaybetmedim. Ben kendimi geri aldım.”

Vazgeçiş öyle büyük bir patlama gibi olmadı. Sessizdi. Kimse fark etmedi. Sosyal medyada hiçbir şey değişmedi. Ama onun içinde dev bir oda kapandı.

Ve o oda, uzun süre açılmamak üzere kilitlendi.

Artık ne “bekleyen” biriydi, ne de “inanmak isteyen”…

Sadece kendine dönen biriydi.

Ve en önemlisi, artık aşkı bir hayal değil, bir gerçeklik olarak hatırlıyordu.