Uzun zamandır yazmak isteyip de bir türlü fırsat bulamadığım bir konu vardı. Aslında hepimizin hayatının tam ortasında duran, fakat üzerine çok da derin düşünmediğimiz bir mesele: İnsanlar neden birbirini sever? Neden arkadaş olur? Neden birine içten bir bağ hissederken, bir başkasına aynı duyguyu hissedemeyiz?

Bazen bir insanla tanışırız ve hiçbir açıklaması yokken ona yakın hissederiz kendimizi. Bazen de yıllar geçse bile bir türlü ısınamayız. Hatta kimi zaman “Ben onu çok seviyorum” deriz ama neden sevdiğimizi açıklayamayız. Ya da tam tersi, “Hiç haz etmiyorum” deriz ama bunun somut bir gerekçesini bulamayız. İşte tam bu noktada insan ilişkilerinin en karmaşık ama en sade gerçeği karşımıza çıkar: Sevgi her zaman mantıkla açıklanamaz.

SEVGİ GERÇEKTEN SADECE BİR TERCİH Mİ?

Modern dünyada ilişkiler çoğu zaman çıkar ilişkileri üzerinden okunuyor. Kimin ne kazandırdığı, ne fayda sağladığı, hangi kapıyı açtığı… Bu bakış açısı zamanla insanın zihnine de yerleşiyor. Bu yüzden birçok kişi farkında olmadan sevgiyi de bir “alışveriş” gibi görmeye başlıyor.

Oysa bazı bağlar vardır ki, hiçbir hesap kitapla açıklanamaz. Bir insanı sadece olduğu haliyle seversiniz. Yanında huzur bulursunuz. Konuşmasına bile gerek kalmadan kendinizi iyi hissedersiniz. Bu durum çoğu zaman “tesadüf” ya da “uyum” diye adlandırılır ama aslında insanın iç dünyasında çok daha derin bir karşılığı vardır.

Bazıları buna kader der, bazıları nasip… Bazıları ise sadece “denk gelmek” olarak görür. Ama isim ne olursa olsun, ortada açıklanması zor bir uyum vardır.

MENFAATLERİN GÖLGESİNDE İLİŞKİLER

Elbette hayatın gerçekleri de vardır. İnsan sosyal bir varlıktır ve ilişkilerinin bir kısmı çıkar, ihtiyaç ve zorunluluklar üzerine kurulabilir. Bu, insan olmanın doğasında vardır. Fakat sorun şurada başlar: Eğer bir ilişki tamamen menfaat üzerine kurulmuşsa, orada sevgi değil, geçici bir ortaklık vardır. Menfaat bittiğinde bağ da zayıflar, hatta tamamen yok olur. Bugün birçok insanın “arkadaşlık” diye tanımladığı şeyin aslında sadece aynı ortamı paylaşmak ya da karşılıklı fayda ilişkisi olduğu gerçeğiyle karşılaşıyoruz. Bu yüzden ilişkiler hızlı başlıyor, hızlı bitiyor. Çünkü temelinde kalıcı bir duygu değil, değişken bir ihtiyaç var.

GERÇEK SEVGİ NEYE DAYANIR?

Gerçek sevgi; gösterişe, paraya, statüye ya da çıkara dayanmaz. Gerçek sevgi, insanın kalbinde açıklayamadığı bir karşılık bulmasıdır. Birinin yanında sessizken bile huzurlu hissetmektir. Birinin varlığını “yük” değil “nefes” gibi hissetmektir.

Bu yüzden bazı insanlar hayatımızda çok kısa kalır ama çok derin iz bırakır. Bazıları ise yıllarca yanımızda olur ama içimizde hiçbir yer edinemez.

İşte bu farkı yaratan şey, dış koşullar değil, kalplerin birbirine ne kadar “denk geldiğidir”.

SEVGİYE SAHİP ÇIKMAK

Eğer bir insanı gerçekten sevdiğinizi hissediyorsanız, bunu sadece bir duygu olarak bırakmak yerine ona değer vermek gerekir. Çünkü bugün kolay harcanan duyguların en çok yıprattığı şey insan ilişkileridir.

Sevgi emek ister, sabır ister, anlayış ister. Ama en önemlisi samimiyet ister. Eğer bu üçü yoksa, geriye kalan şey sadece bir alışkanlıktır.

Bu yüzden insanın en çok dikkat etmesi gereken şey, kalbinde oluşan o saf duyguyu kirletmemektir. Çünkü dış etkenler her zaman olacaktır; ama insanın içindeki duyguya nasıl sahip çıktığı, onun karakterini belirler.

Belki de insan ilişkilerinin en büyük sırrı şudur: Her sevgi açıklanmak zorunda değildir. Her bağ mantığa sığmak zorunda değildir. Bazı insanlar hayatımıza bir sebep için gelir, bazıları bir ders için, bazıları ise sadece kalbimize dokunmak için… Ve belki de en doğru yaklaşım şudur: Kalbimizde gerçekten yer bulan, bizi biz yapan o duyguları küçümsememek, onları aceleyle tüketmemek. Çünkü bazı sevgiler “neden” sorusuna cevap vermez… sadece hissedilir.