Ali Sait Öge
Anılar bitmedi zaman da yetmedi!
Önceki gün Konya Olay TV'de, Kemal Soylu'nun hazırlayıp sunduğu ‘Anılarla Nostaljiye Yolculuk’ programına konuk oldum. Amacımız, yıllar önce yaşadığımız gazetecilik hatıralarını, mesleğin heyecanını ve Konya basınının unutulmaz insanlarını bir kez daha hatırlamaktı.

Bu tür programlarda sadece eski anıları yeniden hatırlamadık. Bir zamanlar aynı haberin peşinde koştuğumuz arkadaşları, birlikte sabahladığımız meslektaşlarımızı, bir telefonla yardıma koşan dostlarımızı da bir kez daha anma fırsatı bulduk. Arşiv dosyalarından ekranlara yansıyan bazı karelerde gülerken bazılarında ise hüzünlendik. Çünkü birçok arkadaş ile anılırımıza anlatmaya başlamadan önce kendisinden, ‘Rahmetli’ diye başlamak boğazımızı düğümledi.
Program boyunca fotoğraflar eşliğinde geçmişe uzandık. Konya tabiri ile Kelikçilikten-Kırımcılığa, Kırımcılıktan-Muhabirliğe, Muhabirlikten-Haber Müdürlüğüne, Haber Müdürlüğünden-Belediye Başkan Adaylığına kadar uzan yolda ne barikatlardan geçtiğimizi gördük.
Konya basınının okulu Yeni Konya Gazetesinden, Merhaba'ya, Merhaba’dan Kanal 42’ye, Kanal 42’’den Konya Gazeteciler Cemiyeti Yönetim Kurulu Üyeliği ve Müdürlüğü’ne elde ettiğimiz başarılarımızı bizler ne liselere ne üniversitelere borçluyuz. Bizler yani Siyah-Beyaz Gazeteciliğin gerçek muhabirleri bu mesleği mutfağından, üstatlarından daha doğrusu mesleğin kendisinden öğrendik.
2 saatlik bir programa birçok anıyı sığdırmaya çalıştık. Ancak yüzlerce fotoğrafın, yüzlerce yaşanmışlığın ve anlatılmayı bekleyen yüzlerce anının bulunduğu o albümün karşısında programın süresi bize az geldi, anlatacaklarımız bitmedi, zaman da yetmedi!
Konya basınında gazeteciliğin en güzel, en heyecanlı ve belki de en çileli yıllarını bizim kuşak yaşadı. Siyah-beyaz fotoğrafların, daktilo seslerinin, filmli makinelerin ve haber yetiştirmek için zamana karşı yarışılan günlerin kahramanlarıydık bizler.
Bugünün gazeteciliğiyle dünün gazeteciliğini karşılaştırdığımda içimde tatlı bir özlem, biraz da hüzün duyuyorum. Bizler haberin peşinden koşardık. Haberi masada beklemezdik. Bir telefonla yetinmez, olay yerine gider, görür, araştırır, fotoğrafını çeker ve haberimizi öyle yazardık. Çünkü gazetecilik yalnızca haber yazmak değil, yaşadığın döneme tanıklık etmek, tarihe not düşmek ve gerektiğinde kendi hayatını da ortaya koymaktı.
Şimdi geriye dönüp baktığımda iyi ki bu mesleği yapmışım diyorum. İyi ki o siyah-beyaz fotoğrafların, daktilo seslerinin ve haber telaşının içinde bir ömür geçirmişim. Ve bizim kuşağın en büyük özellikleri, aradan yıllar geçse de her zaman, her sohbette, her programda mutlaka anlatacağı yüzlerce anısının olması…
Ne yazık ki günümüzde yapay zekaya haber yazdıran, istisnalar hariç yüzlerce İletişim Fakültesi Mezununun sadece ‘Mektepli’ olması vesilesiyle kolayca basın kartı sahibi ve sözüm ona gazeteci olanların ne yazık ki bizim bir tek ‘Alaylı’gazetecinin anlatacağı anıları kadar anlatacak anıları olmayacak.
İşte, biz gazeteciliği böyle yaptık. 2 Saatlik programda hazırladığımız anıların yarısından fazlasını ekranlara yansıtamadık. Zamanımızın yettiği kadar dilimizin döndüğü kadar eskileri yad etmeye çalıştık ama yetmedi. Nasıl olur bilmiyorum ama inşallah belki bir başka vesile ile daha uzun bir süreyi kapsayan program ile anlatmaya süremizin yetmediği anıları bir kez daha gündeme getirme imkanı buluruz.
Bu vesile ile böylesine güzel bir programa ev sahipliği yapan Kemal Soylu dostuma, Mehmet Ekin arkadaşıma ve Konya Olay TV ailesine teşekkür ediyorum.
Türkçe karakter kullanılmayan yorumlar onaylanmamaktadır.