Bazen haberleri izlerken kendi kendime soruyorum, Biz neye üzülüyor, neye seviniyoruz?

Akaryakıta zam geliyor, millet üzülüyor. Aradan üç dört gün geçiyor, bu kez haberlerde sevindirici bir gelişme, ‘Petrol fiyatlarında düşüş! Gece yarısından itibaren benzine şu kadar, motorine bu kadar indirim bekleniyor…’ Haber sevinçle karşılanıyor. Allah aşkına, neye seviniyoruz?

Akaryakıta 10 lira zam geliyor gıkımız çıkmıyor, iki lira indirim yapılıyor, sevincimizden havalara uçuyoruz. Doğalgazda da durum farklı değil. 10 lira zam geliyor, 50 kuruş indirim yapılıyor, bunu da sevinçle karşılıyoruz. Ne kadar kolay şeylere sevinir olduk!

Üstelik köylerde doğalgaz olmayan evler var. Isınmak ve yemek yapmak için tüp kullanıyoruz. Bir tüpün fiyatı 2 bin liraya dayanmış. Daha on gün önce 1.200-1.300 lira civarında olan tüpün geldiği noktaya bakın! Pazara çıkıyorsunuz, fiyatlar her hafta başka bir seviyede. Elektrik, su, telefon faturaları, evin zorunlu ihtiyaçları… Temel tüketim maddelerine gelen zamları artık takip etmek bile mümkün değil.

Geçenlerde marketten bir kilo soğan almak istedim. İçleri geçmiş, yumuşamış soğanların kilosu 30 lira. Sözüm ona daha özel bir ürün olarak satılan kırmızı soğanın kilosu ise 90 lira. İnsan ister istemez soruyor, Bu nasıl bir fiyat, bu nasıl bir hayat pahalılığı?

Gelelim emekliye…

Emekli maaşı 23 bin, 24 bin, 25 bin lira… İnsanlar bu parayla nasıl geçineceklerini düşünüyor. Ay sonunu nasıl getireceklerini hesaplıyor. Ardından maaşa 3-4 bin lira zam yapılıyor, bir kez daha seviniyoruz. Oysa emekli daha maaşını eline almadan elektrik, su, telefon, kira, doğalgaz ve mutfak masraflarını düşünmek zorunda!

Maaş yattığında yapılacak ödemeler belli. Geriye kalan para ise şayet kalıyorsa çoğu zaman ayın geri kalanına yetmiyor. Üstelik birçok emeklinin hesabında her ay 20-30 bin liralık bir açık oluşuyor. Bu açık nasıl gidecek? Gitmiyor da! Kredi kartı asgari ödemesi, bir başka karttan bir başka kartı ödeme. O sırrı kimse çözemiyor…

Peki, emekli neyi bekliyor?

Acı ama gerçek… Çocukları iyi bir işte çalışıyor, iyi bir maaş alıyorsa onların maaş gününü bekliyor. Kendi maaşıyla geçinemediği için evladından destek umuyor. Bunu söylemek bile insanın içini burkuyor. Aslında mesele yalnızca emekli de değil. Asgari ücretli de aynı hesabın içinde. Ayın başında alınan maaş, ayın ortasında tükeniyor. İnsanlar artık ihtiyaçlarını alabilmeyi değil, hangi ihtiyacını erteleyeceğinin hesabını yapıyor.

Biz de toplum olarak bütün bunlara giderek alışıyoruz. On liralık zamma bir gün tepki gösteriyor, iki liralık indirime seviniyoruz. Sanki büyük bir kazanım elde etmişiz gibi rahatlıyoruz. Oysa mesele iki liralık indirim değil, hayatın her alanında üst üste gelen zamların insanın alım gücünü ne kadar düşürdüğüdür.

Bir emekliyi, bir asgari ücretliyi gerçekten sevindirmek istiyorsak ona hak ettiği, insanca yaşayabileceği bir gelir sağlamak gerekir. Öyle bir maaş ki kimse kendi maaş gününü beklerken borç hesabı yapmasın. Canı istediğinde dışarıda bir çorba içebilsin, pazardan istediği sebzeyi meyveyi alabilsin, torununa bir harçlık verirken kendi bütçesini düşünmek zorunda kalmasın.

Elbette bütün bunların gerçekleşmesi için ülke ekonomisinin güçlü olması gerekir. Ekonominin güçlü olmasının yolu da üretimden, istikrardan, güven ortamından, tarımsal üretimin desteklenmesinden ve adaletli gelir dağılımından geçer. Bir tarafta milyarlarca lirayla konuşulan kazançlar, diğer tarafta bir kilo soğanın, bir tüpün, bir ekmek parasının hesabını yapan insanlar varsa burada üzerinde düşünmemiz gereken bir denge sorunu var demektir.

Kimseyi suçlamak, kimseyi kırmak ya da bir kesimi hedef göstermek değil amacım. Sadece gördüğümüz, yaşadığımız ve her gün biraz daha ağırlaşan hayat şartlarını dile getirmek istiyorum. Çünkü mesele yalnızca zamlar değil. Mesele, insanların beklentilerinin giderek küçülmesi…

Bir zamanlar daha iyi bir hayat kurmanın hayalini kuran insanlar, bugün ay sonunu getirebilmenin hesabını yapıyor. Biz ne zaman iki liralık indirime değil, insanca yaşayabildiğimiz bir hayata sevineceğiz? Bence asıl sormamız gereken soru bu.