Bu başlığı gördüğünüzde içinizden bir sesin “Ne oldu ki?” dediğini biliyorum. Belki merak ettiniz, belki de sadece durup bir an düşündünüz. Aslında öyle büyük, dünyayı değiştiren bir şey olmadı. Ben bugün sadece bir şiir yazmak istedim. Belki becerdim, belki de kelimeler elimde dağıldı. Ama kalemimi konuşturmaya çalıştım…
Belki de kalemden çok, içimde birikenleri...

Bazen insan anlatamaz, sadece yazar.
Bazen de yazdıkları, söyleyemediklerinin gölgesi olur. İşte ben de tam olarak bunu yaptım. Şiirsel bir yol seçtim kendime… Umarım okurken bir parça kendinizi bulursunuz. Ve umarım, vaktinize değecek birkaç satır bırakabilirim...

Ne günlere kaldık, ne hallere düştük
Daha 23’tüm, içimde yüzyıllık bir yorgunluk
Saçlarımda ak yoktu belki
Ama kalbim çoktan vedalaşmış gençliğimle...

Konya gibi içim… sessiz, tenha
Sokaklar susmuş, ben susamamışım
Hayalim yok, ömrüm eksik, param yok, kimsem yok
Bir ben varım, bir de içimde yankılanan yokluk

Şimdi…
Bir bank kaldı hatıralarımda
O bankta oturuyorum hâlâ
Yanım boş… ama içim kalabalık acıyla

Yetmiş yıl daha yaşlandım sanki bir gecede
Omuzlarımda ağır bir hiçlik
Kalbimde yarım kalmış cümleler
Ve susmayı öğrenememiş bir çocuk

O çocuk hâlâ içeride bir yerde
Kapıyı çalıyor usulca
Ama açan yok artık
Anahtarını kaybettim belki de kendimin

Arıyorum… deli divane gibi arıyorum
Bazen bir sıcak kucakta
Bazen derin bir suskunlukta
Kaybolmuşum kendi içimde

Meram’ı sildim hatıralarımdan
Selçuklu’da sokak sokak iz sürdüm kendime
Karatay bile yabancı artık
Adım attığım her yer benden uzakta

Kalmadı bakmadığım adres
Kalmadı çalmadığım kapı
Ama bulamadım o çocuğu
En çok da kendimde kaybettim onu

Bir sen kalmıştın içimde
Şimdi o da yok
Bir sigara dumanı gibi dağıldın
Hem boş… hem boğucu

Mezarlıklara bakıyorum
Yaşayanlardan daha sessizler
Meczuplarla konuşuyorum
Onlar benden daha gerçek

Aynalara bakıyorum…
Ama kendimi göremiyorum
Bir gölge geçmiş içimden
Beni benden almış götürmüş

Geriye kalan…
Kara bir demlik
Boş bir bank
Ve karşı pencerede unutulmuş
İki bardak çay gibi yarım bir hayat

Ne günlere kaldık…
Ne hayallere kandık…