Bazı günler vardır, takvim yaprağından ibaret değildir. İçinde geçmişi, dostluğu, özlemi ve hafif bir sızıyı da taşır. 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Bayramı Buluşması bu yıl benim için tam olarak böyle bir gündü.

Konya Büyükşehir, Meram, Selçuklu, Karatay Belediyeleri ve Konya Gazeteciler Cemiyeti tarafından birlikte düzenlenen program takvimden biraz erken yapıldı belki ama gönüllere tam zamanında dokundu.

Selçuklu Kongre Merkezi’ne adım attığım anda salonun kalabalığı insanı şaşırtıyordu. Konya merkezden, ilçelerden, yollardan geçmiş, haber kovalamış, mürekkep yutmuş yüzlerce meslektaş. Salona şöyle bir bakınca insanın aklından şu soru geçiyor ister istemez, ‘Konya’da bu kadar gazeteci var mıydı?’

Bir an durup düşündüm, ‘Biz bu kadar mıydık gerçekten?’ Sonra fark ettim ki mesele sayı değilmiş. Mesele, yaşanmışlık. Çünkü mesleki yıllara dönüp baktığımda şunu rahatlıkla söyleyebilirim, gazeteciliğin en sahici, en emek dolu, en romantik yıllarını biz yaşadık. Siyah-beyaz filmler gibiydi o günler… Fotoğraf makinesinin flaşı kadar ani, daktilo sesi kadar sert, gece yarısı matbaa kokusu kadar gerçekti.

Bizim jenerasyonun her birinde ayrı bir hikaye var. Kiminin cebinde son otobüs parası, kiminin boynunda fotoğraf makinesi, kiminin cebinde buruşturulmuş bir haber notu… Herkes bir anısını anlatsa, ortaya sadece bir kitap değil, kalınca bir hayat çıkar.

Gecede milletvekilleri, valimiz, büyükşehir ve merkez ilçe belediye başkanları, davetliler vardı. Ama yalan söylemeyeceğim, gözlerim hep bizimkileri aradı. Masaları tek tek süzdüm. Bir zamanlar Konya basınının tozunu attıran, gecesi gündüzü haber olan o isimlerin sayısı, salonu dolduranların belki onda biri kadardı. Gerisi… Gerisi, dijital gazeteciliğin yeni neferleri!

Ve sonra bizim masa… Orası zamanın durduğu yerdi. Duran Çölcü, Bedrettin Yalçın, Mehmet Kayhan Yıldız, Basın İlan Kurumu’nun emektar müdürü Özden Konur, İmdat Yayla…

Bir bakış yetiyordu bazen. Bir cümle yarım kalıyor, kahkaha tamamlıyordu. Aynı haberin farklı baskıları, yetişmeyen sayfalar, sabaha karşı içilen çaylar, son anda gelen manşetler…

Muhabbet koyulaştıkça yıllar inceldi. Bizim masada olduğu kadar diğer masalarda yerlerini alan bizim jenerasyonun neferleri şüphesiz ki masaların en renklileriydi.

Masamıza gelen AK Parti Konya Milletvekili Mehmet Baykan’la yaptığımız sohbet ve geçmişe dair anılar ise ayrı bir güzellikti. Sayın Baykan’ın kürsüde konuşması sırasında bu sohbetten özellikle benden bahsetmesi salondaki arkadaşların yüzünde tatlı bir tebessüm bıraktı. O an, mesleğin sadece haber değil, dostluk da biriktirdiğini bir kez daha hatırladık.

Siyah-beyaz filmlerle başlayan yolculuğumuza önce dijital fotoğraf makineleri, ardından cep telefonları eşlik etti. Derken cep telefonu gazeteciliği, internet gazeteciliği derken bambaşka bir çağın içine girdik. Bizim için ulaşılması zor, hatta biraz da mesafeli duran bir dönemin kapısı sessizce kapandı.

Bizim jenerasyon yavaş yavaş elini eteğini meslekten çekti. Bizim jenerasyon yavaş yavaş kalemi masaya bıraktı. Ama şunu kimse inkâr edemez, bugünün temeli, dünün emeğiyle atıldı.

Basın sektörü bugün artık dijital gazeteciliğin rüzgarına teslim olmuş durumda. Zaman değişti, araçlar değişti ama o eski heyecan, o ilk haberin mutluluğu hala içimizde bir yerde duruyor.

Gazetecilik heyecanı bizim içerimizde duruyor ya! Yeni jenerasyonda bunu görmemiz kesinlikle mümkün değil. Çünkü bizim yaşadığımız dönem ve o dönemde yaptığımız gazetecilik ile günümüzün gazeteciliği arasında dağlar kadar fark var.

Bu güzel buluşmanın gerçekleşmesinde emeği geçen tüm belediye başkanlarımıza, Gazeteciler Cemiyetimize, gece boyunca herkesle yakından ilgilenen belediyemizin kıymetli personeline, yemek ikramıyla tüm misafirlerden tam not alan emektar kardeşlerimize gönülden teşekkür ediyorum.

Çünkü bazı dostluklar, bazı meslekler ve bazı anılar… Asla eskimiyor. Jenerasyonumuzdan hayatta olan tüm dostlara sağlıklı, uzun ve hayırlı ömürler diliyorum. Aramızdan ayrılan tüm meslektaşlarımızı ise rahmetle, saygıyla ve özlemle anıyorum.