Bir yakınımın düğünü münasebetiyle özel arabayla Denizli Yatağan’a gidiyorum. Daha önce birkaç defa ziyaret ettiğim Yatağan kasabası tarihi misyonu ve ürettiği değerlerle ülkede ve dünyada müstesna beldelerden biri. Sabah erkenden yola çıkıyorum. Hava kuru ve bunaltıcı olmayacak kadar sıcak. Konya-Ilgın–Akşehir üzerinden Çay yoluna, oradan da Dinar’dan önce Denizli, oradan Serinhisar Yatağan’a geçeceğim. Yaklaşık 450 km yol gideceğim ve bu mesafeyi duraklar yaparak 7-8 saatte geçeceğimi düşünüyorum. Konya’dan çıkmadan arabanın mazot tankını da dolduruyorum.

Yollarımız her zaman ki gibi kaliteli ve rahat. İlk durağım Ilgın oluyor ve bir dostumun işyerine uğruyor, buradan aspir yağı alacağım. Sevgili Derman Eser Ankara’da olduğu için oğlu aynı zamanda öğrencim Ziraat ve İnşaat Mühendisi Utku Ekin Eser karşılıyor ve talebim yerine geliyor.

Yol boyu sararma (olgunlaşma) olsa da, bol yeşillikler tarım arazilerinden geçiyor, Akşehir’in meşhur kiraz bahçelerinde üretilen kiraz satıcılarını selamlıyorum. Bu arada süratim saatte 100 km yi geçmiyor, zira etrafı doyasıya seyretmeliyim, öyle de oluyor. Yağışların bu sene içinde fazlaca olması sadece tarım arazilerini değil, dağları, meraları, bağ-bahçeleri çiçeklerle de bezetmiş.

Çay kavşağından meşhur Çöl Ovasına dönüyorum. Bu yolu uzun yıllar defalarca geçtim ve hiçbir zaman bu kadar güzel olmamıştı. Tek şeritli olduğu halde hiç sıkılmadım, yağışlar buraya da bereketini bırakmış. Bu haliyle Avrupa’da herhangi bir ülke manzarası var diyebilirim.

Ilgın’dan itibaren ilk bölümü düz, ikinci bölümü inişli-çıkışlı seyahatten 2 saat kadar sonra Antalya-Ankara Anayoluna 1-2 km kala, öğle namazını eda etmek ve biraz da dinlenmek üzere hemen yol kenarında yer alan, daha önce de durak yaptığım Akça Köyüne giriyorum. Küçük ve şirin bu tarım köyü insanı arazide çalışmada olacak ki öğlen saatlerinde oldukça sessiz buluyorum. Yarım saat kadar dinlenip, vazifelerimi ifa ediyorum. Çok şükür köy camilerinin de şadırvanı ve taharathaneleri var.

Köyden yağmurla beraber çıkıyorum. Dinar’a yaklaştıkça yağmur sağanak halini alıyor. Silecekler hızla çalışsa da yağmurun hızına yetişemiyor. Dinar ve çevre ilçelerde en dikkat çeken husus yol boyu beyaz mermer ocaklarının olması. Dev kamyon ve TIR lar mermer yani ekonomi taşıyor. Daha ileride Çardak Havaalanı ve tuz gölü var. Denizli’ye yaklaştıkça heyecanım artıyor, zira uzun yıllar pas geçtiğim Denizli ve çevresini yeniden göreceğim. Bundan önce Kaklık’ da Lisanslı Deposu olan bir dostumu ziyaret ediyorum. Yol boyu oldukça güzel üzüm bağları var, tamamı Red Glob çeşidi.

Arkadaşımın işyerinde 1 saat kadar oyalanıyor, tesisi ve üzüm bağları hakkında bilgiler alıyorum. Üzüm bağlarını oldukça güzel kayısı ve kiraz bahçeleri süslüyor. Yağmurun bu sene içinde yeterli olması tarım arazilerine, yaylak ve çayır meralara canlılık veriyor. Tarlalar arasında, tarım markerleri önünde, asfalt yollarda çok sayıda traktörler görüyoruz.

Kaklık’tan ayrılıp Denizli’ye girmeden, Yatağan’a geçmek üzere Honaz tünelinden geçeceğim için de heyecanlıyım. Muazzam bir tünel, son teknolojiyle koca dağa delik açılmış. Yeşillikler arasından sarı-sarıçiçekler açan yaban otları, ciddi bir renk cümbüşü meydana getiriyor. Tüneli geçip Acıpayam ovasına sallanıyorum. Ovanın yukardan görünüşü harika. Tarla bitkileri, bahçe bitkileri, patlıcan, biber, sebze ve meyveler; kayısı, kiraz, dut, zeytin, ne ararsan var. Bu senenin yağmuru bu bölgeye de bereket getirmiş. Güzel yolları ve beldeleri aşıyorum, önce Serinhisar’a, oradan da Yatağan Beldesine geçiyorum. İşte Vatanım, işte Ülkemin güzellikleri.

Yeşili ve sarısı,

Balı, peteği, arısı.

Vursa da belim ağrısı,

Ülkem aklımdan çıkmaz.

Böyle düşünürsen dostum. Ülkem ebedi batmaz.