Ramazan, Müslüman için bir hasat ayıdır. Oruçla nefsi terbiye ettiğimiz, teravihle ruhumuzu dinlendirdiğimiz, niyetle kendimizi yeniden inşa ettiğimiz mübarek bir zaman dilimi…

Bu ay bize niyet etmenin gücünü hatırlatır. Niyet bir disiplindir; yöneliştir; iradeyi toparlayıştır. Hadisi şerifte Ameller niyetlere göredir buyurulmuştur. İnsan gerçekten niyet ettiğinde neleri başarabileceğini en somut biçimde Ramazan’da görür. Aç kalmak değil sadece; sabretmek, vazgeçmek, arınmak… Hepsi bilinçli bir yönelişin sonucudur.

Ramazan aynı zamanda kul olmanın provasıdır. Neyi yapmamız, neyden sakınmamız gerektiğini yeniden hatırladığımız bir eğitim mevsimi… Midemizi değil, kalbimizi de terbiye ettiğimiz bir arınma süreci…

Gün boyu dünyanın telaşıyla yorulan kalbimiz, vakit namazlarıyla ve özellikle yatsı namazıyla birlikte kılınan teravih namazı için camide saf tutunca huzur bulur. Dualar, secdeler, salavatlar… Ramazan’ın kendine has bir iklimi vardır.

Fakat teravihlerin değişmeyen bir gündemi var: çocuk sesleri.

Tiyatroda sessiz duran, lokantada uslu oturan çocuklar camide neden koşar? Dikkatimiz dağılıyor, huşumuz azalıyor diye hemen hükmü veriyoruz: “Çocuklar camiye gelmesin.”

Oysa cami Allah’ın evidir. Misafir çocuklarına tahammül edebilen bizler, Allah’ın evine misafir olan çocuklara neden sabredemeyiz? Biz de çocuklar da Allah’ın misafiri iken konuşma hakkı ev sahibinin değil midir?

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) namaz kılarken torunları sırtına çıkmıştı. Secdesini uzatmış, onların oyunu bitene kadar beklemişti. Demek ki mesele ses değil; kalbin genişliğidir.

Safların arkasında koşuşan çocuklar, yarının cemaatidir. Bugün sabredemediğimiz o sesler, yarın saf tutacak, belki mihrapta duracak seslerdir.

Ramazan bize sadece aç kalmayı değil, merhameti de öğretir. Huşu sessizlikle değil, yönelişle olur. Çocuk sesini rahmet olarak duyabildiğimiz gün, işte o zaman Ramazan kalbimize gerçekten inmiş demektir.

Unutmayalım:
Çocuk sesi olmayan cami, minaresi var ama ezanı eksik bir şehir gibidir.

Hayırlı Ramazanlar.